In het najaar van 2020 verschijnt het boek Gedialogeerd. Anderhalf jaar lang spreek ik mensen over eenzaamheid: wat is het, en wat niet? Waarom hebben wij mensen toch zo’n behoefte aan het duiden van levenskwesties? En kan en mag eenzaamheid er ook ‘gewoon’ zijn?

Op de loer

Van 1996 tot 2017 werk ik in de zorg en tref mensen veelal aan de achterkant van hun problemen. Ze zijn vervreemd geraakt van zichzelf en hun omgeving. Wanneer (zelf)stigma’s een zware wissel trekken op je leven, ligt eenzaamheid op de loer. Althans, zo redeneer ik op dat moment.

Denkraam

Ik begin mij echter af te vragen waarom eenzaamheid ook zo’n probleem is onder ‘niet-kwetsbare’ mensen, waarom het toeneemt onder de jonge generatie en waarom we erover praten alsof het enkel zielig, ziekmakend en zorgwekkend is. Ik realiseer mij dat we in onze manier van spreken over eenzaamheid continu beïnvloed worden door taboes en misverstanden. Ons ‘denkraam’ bestaat uit wat we ergens over zien, horen, lezen en (niet) weten.

Het boek

Ik besluit er een boek over te schrijven: Gedialogeerd. In gesprek met tientallen mensen onderzoek ik hoe eenzaamheid wordt beleefd, welke functies het heeft en hoe we er ook op een andere, positieve manier naar kunnen kijken.

Wanneer ik uitgenodigd word om over eenzaamheid te spreken, deel ik verhalen en ga hierover in dialoog. Een workshop van een dagdeel is ook mogelijk; ik neem eventueel een of meerdere coaches/trainers met verstand van zaken mee.